Κατάστημα Χαράλαμπου Μορφάκη
- Τίτλος
- Κατάστημα Χαράλαμπου Μορφάκη
- Εναλλακτικός τίτλος
- Πρώην κατάστημα Στέλιου Χριστοδούλου "Ζουνιά"
- Περιγραφή
- Έρευνα-κείμενο: Φώτος Χρ. Λουκάς – Ιωάννα Φουρουκλά
-
Στη νοτιοδυτική γωνία της οδού Σόλωνος και Ελλάδος είναι το κατάστημα του Χαράλαμπου Μορφάκη με είδη μηχανουργείου, είδη οικοδομής, είδη υγιεινή, γενικά οικοδομικά υλικά αλλά κ.ά. [Τεμ. 126+127].
Το πρώτο [Τεμ. 127] λειτουργεί ως έκθεση, το γωνιακό [Τεμ. 126] είναι το κυρίως κατάστημα και πίσω από αυτά [Τεμ. 125] η αποθήκη. -
Ο Χαράλαμπος είναι γιος του Κωνσταντίνου Μορφάκη και της Μαρίας Μεϊτανή, αμφότεροι από Κάρμι. Είναι νυμφευμένος με τη Μαρούλα, κόρη του Στέλιου Χριστοδούλου “Ουζουνιάν” ή “Ζουνιά” (από Αγριδάκι) και της Ειρήνης Καμπούρη (από Λευκωσία). Έχουν τρία παιδιά, το Στέλιο, τον Κώστα και το Γιώργο. Μετά το γάμο του, διαδέχεται τον πεθερό του Στέλιο Χριστοδούλου στο κατάστημα, γύρω στο 1963.
Ο πεθερός του, ο Στέλιος Χριστοδούλου, έχει εργοστάσιο στην οδό Βασίλη Μιχαηλίδη, για μωσαϊκά, κωμοδρόμιο, πελεκανιό, βιομηχανία άλατος, μύλο…. Κάποια περίοδο, το 1971 ή 1972, ο Μιχαλάκης Λεπτός αγοράζει το εργοστάσιο με την επωνυμία “ΜΙΚΙ –Βιομηχανικές Επιχειρήσεις”.
Το κατάστημα στην Ελλάδος λειτούργησε και ως αντιπροσωπεία ποδηλάτων Raleigh στην Κερύνεια, της αρμένικης εταιρείας Dickran Ouzounian & Co. Ltd, εξ ου και το παρατσούκλι “Ουζουνιάν” ή “Ζουνιάς”. -
Περιγραφή του καταστήματος Χαράλαμπου Μορφάκη, από τον Στέλιο Χαρ. Μορφάκη:
«Το κατάστημά μας ήταν στα τεμάχια 125, 126 και 127. Στο πίσω μέρος του 127 (που εμφανίζεται ως μέρος του 125) υπήρχε μια αυλή χωρίς στέγη. Εδώ, θυμάμαι, αποθηκεύονταν διάφορες χημικές ουσίες (οξύ, solignol - για την επεξεργασία του ξύλου - και μια λευκή ουσία που ονομαζόταν λευκέλαιον για τον ψεκασμό των λεμονιών). Αποθηκεύονταν είτε σε μεγάλα γυάλινα βάζα είτε σε μεγάλα βαρέλια. Ήταν, είτε επικίνδυνες ουσίες είτε με πολύ έντονη μυρωδιά για να φυλάσσονται μέσα στο κατάστημα.
Το κεντρικό κατάστημα ήταν το τεμ.126. Αρχικά, το τεμ.127 χρησιμοποιήθηκε από τον πατέρα μου ως αποθήκη (για σακούλες με τσιμέντο, σιδερένιους και πλαστικούς σωλήνες και άλλα οικοδομικά υλικά).
Γύρω στο 1968, οι αποθηκευτικοί χώροι μεταφέρθηκαν σε δύο από τις αποθήκες τερατσιών του Σεβέρη, στην Ακτή Κίμωνος, βόρεια της Περβολιάς. Εκείνη την εποχή, το τεμ.127 μετατράπηκε σε εκθεσιακό χώρο για είδη υγιεινής. Θυμάμαι επίσης ότι το πίσω μέρος του τεμ.125 χρησιμοποιούνταν για την κοπή γυαλιού για παράθυρα κ.λπ. Υπήρχε επίσης ένα μικρό τραπέζι για να τρώει κανείς μεσημεριανό γεύμα.
Τα κτίρια ήταν όλα μονώροφα (χωρίς υπόγειο ή ανώτερους ορόφους) με επίπεδες στέγες. Τα ταβάνια ήταν αρκετά ψηλά, ώστε να μπορούμε να έχουμε ημιώροφα μεσαία πατώματα (ξύλινα «sentes») στα οποία η πρόσβαση γινόταν από εσωτερική σκάλα. Πληροφοριακά, το κτίριο που βλέπουμε στο πίσω μέρος του τεμ.125 ήταν το σπίτι του Μάστρε Σωκράτη, ενός οικοδόμου και αργότερα ενός κατασκευαστή ακινήτων.
Ο πατέρας μου απέκτησε το μαγαζί από τον παππού μου γύρω στο 1963, λίγους μήνες πριν από τις φασαρίες. Νομίζω ότι πλήρωσε ένα ποσό για το απόθεμα κ.λπ. Θυμάμαι επίσης ότι, μετά τα γεγονότα του ‘63, περάσαμε δύο ή τρία πολύ δύσκολα χρόνια οικονομικά, όταν η οικονομική δραστηριότητα ήταν πολύ χαμηλή.
Δεν μπορώ να προσδιορίσω πότε ο παππούς μου άρχισε να λειτουργεί αυτό το κατάστημα, στην οδό Ελλάδος. Έχτισε τα εργαστήριά του στην Πάνω Κερύνεια γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και υποθέτω ότι, πριν από αυτό, λειτουργούσε σε αυτό το κατάστημα. Πριν γίνει καταστηματάρχης και ‘βιομήχανος’, ήταν σιδηρουργός και απ' ό,τι καταλαβαίνω πολύ καλός, δουλεύοντας με τον αδελφό του Σπύρο (σ.σ. μάστρε Σπυρής) στην άλλη πλευρά της Σόλωνος. Η καλύτερη εικασία μου είναι ότι άνοιξε το κατάστημα και το εργαστήριο στα μέσα της δεκαετίας του 1930, αν και δεν είμαι σίγουρος αν ήταν νωρίτερα.
Σημειώστε επίσης ότι το κτίριο (και οι τρεις χώροι) δεν ανήκε στην οικογένειά μας, αλλά σε μια κυρία που ζούσε τότε στις ΗΠΑ. Νομίζω ότι είχε συγγένεια με τον Ν. Κρανιδιώτη και πιθανώς ήταν αδελφή του. Καταλαβαίνω από την πηγή μου ότι έγιναν πολλές προσπάθειες από την οικογένειά μου να αγοράσει το κτίριο αλλά εκείνη πάντα αρνιόταν να το πουλήσει.
Όπως συμβαίνει με πολλά καταστήματα σε μικρές πόλεις, ο παππούς μου βασιζόταν στην προμήθεια εμπορευμάτων από τη Λευκωσία, όπου βρίσκονταν τότε οι περισσότεροι εισαγωγείς και χονδρέμποροι, όπως ο Χατζηκυριάκος και ο Σιδέρης. Ένας από αυτούς ήταν μια αρμενική εταιρεία που προμήθευε τα ποδήλατα μάρκας Raleigh.Ο παππούς μου είχε είτε την αντιπροσωπεία είτε κάποια άλλη συμφωνία με αυτές και με άλλα προϊόντα τους. Το όνομα της αρμενικής εταιρείας ήταν Ouzounian (& Souttanian), από όπου ο παππούς μου πήρε το όνομα «Ouzounian», με διάφορες εκδοχές στα «ελληνικά», όπως Zounian κ.λπ…». -
1η+2η Φωτ.: Σε πρώτο πλάνο, εκεί όπου στέκεται η γυναίκα, είναι το κατάστημα Χαράλαμπου Μορφάκη και προηγουμένως του Στέλιου Χριστοδούλου ‘Ουζουνιάν’ ή ‘Ζουνιά’, στη δυτική γωνία των οδών Ελλάδος και Σόλωνος. Πρόκειται για δύο καταστήματα επί τη οδού Ελλάδος και ένα τρίτο [Τεμ. 125] πίσω επί της οδού Σόλωνος, το οποίο χρησιμοποιείται ως αποθήκη. -
3η Φωτ.: Ο Στυλιανός Χριστοδούλου "Ζουνιάς" με τη σύζυγό του Ειρήνη Καμπούρη και την κουνιάδα του Αυγούστα Καμπούρη, μάλλον στο Πέλλαπαϊς. -
4η Φωτ.: Ο Χαράλαμπος και Μαρούλα Μορφάκη - Συνεργάτες
- Δήμος Κερύνειας
- Φώτος Λουκάς
- Ημερομηνία
-
1974/...
1974/...
.../1974
1974/... - Τύπος
- image
- Μορφή
- jpg
- Θέμα
- Εμπορικό Κατάστημα See all items with this value
- Κατάστημα / Εργαστήρι See all items with this value
- Αποθήκη See all items with this value
- Άνθρωπος See all items with this value
- Χωρική κάλυψη
- 35.3400343, 33.3175085
- 35.3400469, 33.3175709
- Τοποθεσία
- Οδός Ελλάδος
- Αναγνωριστικό
-
1056_Ελλάδος_091_126_1829
1056_Ελλάδος_091_127_1830
1056_Ελλάδος_091_126_1894
1056_Ελλάδος_091_127_1824 - Αναφέρει
- Featured
Τμήμα του Κατάστημα Χαράλαμπου Μορφάκη